Het rommelige tussenland waar stad en agrarisch gebied in elkaar overgaan lijkt zich, ondanks de Nederlandse planningstraditie en het bijbehorende ordeningsapparaat, nog steeds te kunnen onttrekken aan de gangbare ideeën over ruimtelijke ordening. Het zijn ongrijpbare, altijd veranderende gebieden, maar ook spannende plekken vol met geheimen en mogelijkheden; een informele structuur die parallel aan formele ruimtelijke ingrepen ontstaat.
Het tussenland kenmerkt zich door een veelheid aan vormen en laat zich moeilijk eenduidig formuleren. Het is een land van ‘bricolage’, niet van planning. De eigenschappen van deze gebieden kunnen echter juist wel op een fysiek en sociaal niveau inzichtelijk worden gemaakt, vanwege de onverwachte en volstrekt onvoorspelbare manieren waarop mensen zich deze ruimte toe-eigenen. Aan de hand van drie concrete gebieden – De Liede (Haarlemmermeer), De Heerlerbaan (Limburg), en Dorst (Noord-Brabant) – geeft deze publicatie inzicht in de onvoorspelbare manieren waarop deze ruimtes zich ontwikkelen.
