‘We have to find our way back to beauty’, schrijft Lars Spuybroek in de inleiding van The Sympathy of Things. In dit boek stelt Spuybroek dat we de twintigste eeuw – het tijdperk van minimalisme, abstractie en genocides – ongedaan moeten maken. Hij komt uit bij de esthetische inzichten van de negentiende-eeuwse Engelse kunstcriticus John Ruskin en distilleert er aanwijzingen uit voor onze tijd.
In Ruskins werk ontdekte Lars Spuybroek een goudmijn aan concepten waarbij de schoonheid van de dingen bepaald wordt door een combinatie van variatie, imperfectie en kwetsbaarheid. Door deze aspecten verdienen de dingen ook steeds weer opnieuw onze sympathie en vriendschap. Sympathie, die niet alleen tussen mensen en dingen speelt, maar vooral ook tussen de dingen zelf: &lSympathy is what things feel when they shape each other.&r Net als Ruskin zoekt Spuybroek naar een wereld van compositie en schoonheid, een wereld waar de dingen aangestuurd worden door wat Ruskin de &lwet van hulp&r noemt.
